Labradoryt po raz drugi

Stara eskimoska legenda głosi, 

że wieki temu dzielny wojownik uderzył ostrą włócznią  w skałę,

uwalniając zaklętą w niej Zorzę Polarną.

Niestety, wojownik nie zdołał uwolnić całej Zorzy,

reszta dotej pory pozostaje zaklęta w skale,

tworząc głębię barw Labradorytów.

Nia pamiętam już przy jakiej okazji kupiłam ten kamień. 

Odleżał swoje w szufladzie, lecz w końcu doczekał się koralikowego wdzianka,

a ja stałam się posiadaczką wisiora z labradorytem.

Labradoryty mają ciekawe, niepowtarzalne wnętrze 

i z tego powodu skradły serce nie jednej rękodzielniczce :)

Mam nadzieję, że będę miała częściej przyjemność

 stworzyć coś wspaniałego z nimi w roli głównej.

Mimo tego, że wkradły mi się tu drobne niedoskonałości, 

to i tak jestem z niego bardzo dumna :) 

Podobnie jak z mojego pierwszego TU.

Świątynia gwiazd

O specyficznych właściwościach labradorytu można czytać wiele.

Podobno kamień ten wzmacnia wytrwałość, daje siłę i rozwija intuicję.

Mnie urzekła jego wielobarwność, która zmienia się w zależności od polaryzacji światła przechodzącego przez kamień.

Wybrałam dla siebie niewielki kaboszon, z którego zrobiłam wisior długości 5 cm.

Spróbowałam i... już wiem, 

że to jest to, co tygryski lubią najbardziej :)

"Krętotwór"

Tytuł postu pierwotnie miał brzmieć "Czym chata bogata", ponieważ do wykonania wisiora użyłam koralików, które niemal dostały odleżyn i dłuuugi czas cierpliwie czekały na swoje 5 minut. 

Łańcuch, który przechodzi przez środek "krętotworu", również egzystował w koszyczku z przydasiami. 

Tutaj spotkałam się z podobnymi kręciołkami tworzącymi komplet kolczyków z naszyjnikiem. 

To była moja inspiracja

Toho i Long magatama to udany duet.

Nieco przerobiłam, troszkę rozciągnęłam i tak oto powstał mój nowy wisior: